ننگ‌زدایی از بیماری‌های روانی

چندی پیش مطلبی را مطالعه می‌کردم در راستای «ننگ‌زدایی» از بیماری‌های روانی. در آن مطلب اشاره شده بود که وینستون چرچیل همزمان که با آلمان در نبرد بوده، با افسردگی خودش هم دست به گریبان بوده است (یک جای دیگر هم کسی پیشنهاد کرده بود که او اختلال کم توجهی و بیش فعالی هم داشته است). و نویسنده مقاله گفته بود اگر چرچیل به خاطر بیماری روانی اش طرد و منزوی می‌شد، جامعه بریتانیا بسیار متضرر می‌شد.

در یک سخنرانی در یک محفل علمی در ناتینگهام انگلستان، شخصی که هم بیمارروانی بود و هم از کارکنان سازمان بهداشت بریتانیا به شمار می‌امد، در راستای همین ننگ‌زدایی در سخنرانی‌اش گفت که وی دارای سه بیماری روانی (افسردگی، وسواس و پارانویا) است و به شوخی گفت دوستانش به این خاطر به او حسادت می‌کنند!

چندی پیش شخصی (که برای سیاسی نشدن بحث از ذکر نام او خودداری می‌کنم، اما اشاره کنم که وی پزشک است و خود را مولف، مترجم  و ویراستار ١۴٠ (!!) کتاب در حوزه‌‌ی پزشکی و غیره می‌داند*) به منظور آسیب زدن به یکی از مقامات سیاسی کشور، با تکیه بر دانش (!) خود، داشتن بیماری روانی را به آن مقام سیاسی نسبت داده بود.

ناراحتی من به خاطر یک شخص خاص نیست، از این است که ازبیماری‌های روانی به عنوان تهمت و دشنام استفاده می‌شود.

 ای کاش اشخاص صاحب نام به راحتی به داشتن بیماری های روانی اشاره کنند، همان گونه که بسیاری از نویسندگان در زمینه بهداشت روان این کار را در کشورهای دیگر انجام می‌دهند. داشتن بیماری روانی عیب نیست، ننگ نیست، امری است که در طول زندگی دامن‌گیر بیشتر افراد می‌شود.

 

* بسیار محتمل است که آن بزرگوار (که از منتقدان جدی عدم صداقت، رانت‌خواری، و فریبکاری «دیگران» است) هرگز در عمرش یک کتاب هم ترجمه، تالیف یا ویراستاری نکرده باشد. چرا که به گمان من اگر ایشان فقط یک بار این کار ها را انجام داده بود، دست کم از میزان زمانی که انجام دادن این کارها نیاز دارند مطلع می‌شد و لاف معقول‌تری را انتخاب می‌کرد نه این که همزمان با هزار کار و مسولیت دیگر اعلام کند ١۴٠ کتاب هم ترجمه، تالیف یا ویراستاری کرده‌است. یا اگر ١۴٠ بار مصادره کننده حقوق معنوی کتاب‌هایی بوده که دیگران زحمت‌اش را کشیده‌اند، دست کم برای حفظ آبرویش آن را پنهان می‌کرد، نه این که به عنوان افتخار خبر ١۴٠ مرتبه سواستفاده از زحمت دیگران را در بوق و کرنا اعلام کند.

 

  
نویسنده : دکتر پوریا صرامی ; ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٢٦